การวิ่งเป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วกว่าการเดินและเป็นสิ่งที่เราคุ้นเคยมากันมานาน เรามักจะวิ่งเมื่อต้องการที่จะได้รับในเวลาที่จำกัดหรือเมื่อเผชิญกับความเร่งด่วนในยามวิกฤติ การวิ่งเร็วเป็นสิ่งธรรมดาในชีวิตประจำวันของเราเสมอ

แต่การวิ่งมีความหมายอื่นๆ อีกมากมาย วิโรจน์ สุทธิสีมา ได้ศึกษาความหมายของการวิ่งและเขียนเกี่ยวกับมันในวิทยานิพนธ์ที่ชื่อว่า “การสื่อสารกับวาทกรรมการวิ่งในสังคมไทย” ในนั้นเขาอธิบายถึงหลายมิติของการวิ่ง

การวิ่งที่แตกต่างกันนั้นเกี่ยวข้องกับยุคแต่ละสมัยและมีการสื่อสารที่แตกต่างกัน

ยุคโบราณ: การวิ่งในชีวิตประจำวัน

ในอดีต การวิ่งเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินชีวิตและการเคลื่อนไหวที่เป็นปกติ สมัยอาณาจักรสุโขทัยถึงก่อนพุทธศตวรรษที่ 25 เป็นต้น มีการอ้างถึงการวิ่งที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน การวิ่งนั้นมักถูกใช้เพื่อการระดมกำลังในสงครามหรือการหนีจากอันตราย และเข้าร่วมกิจกรรมทางพิธีกรรมและเทศกาลของชนชั้นต่างๆ

ยุคเปลี่ยนผ่าน: วาทกรรมวิทยาศาสตร์และการแพทย์

ในยุคนี้ การวิ่งเริ่มมีการร่วมและความสัมพันธ์กับวาทกรรมวิทยาศาสตร์และการแพทย์ การวิ่งในฐานะการออกกำลังกายเพื่อสุขภาพเริ่มกลายเป็นที่นิยมมากขึ้น และเกิดความชื่นชอบต่อการเข้าร่วมกิจกรรมการวิ่ง

ยุคปัจจุบัน: วาทกรรมผสมผสานและการสื่อสารอารมณ์

ในปัจจุบัน การวิ่งไม่ได้เพียงแค่การเคลื่อนไหวทางกาย มันเกี่ยวข้องกับความรู้สึกและการสื่อสารอารมณ์ การวิ่งได้ถูกให้คุณค่าทางวาทกรรมและเป็นการบริหารจัดการทางด้านอำนาจโดยการใช้กระแสความนิยม