ตั้งแต่ยุคสมัยโดยรวมได้นำคำว่า 'น้อยแต่มาก' สู่กระแสที่เต็มไปด้วยเจตนาเชิงตลกและเทรนด์ที่น่าเบื่อตามมา เมื่อหลายคนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายและเหล่ามินิมอลิสต์ก็ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงความคิดใหม่เกี่ยวกับความงามและศิลปะที่เรียบง่าย

แม้ว่าคำว่า 'มินิมอลลิสม์' จะมีที่มาจากงานจิตรกรรมนามธรรมแบบเรขาคณิตและกระแส De Stijl ของศิลปินเช่น Piet Mondrian ในยุคก่อน แต่การนำเสนอความเรียบง่ายในศิลปะไม่ได้เริ่มต้นจากนั้นเท่านั้น ศิลปะนามธรรมของกระแส Suprematism ที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปินชาวรัสเซียเช่น คาซิมีร์ มาเลวิช ก็เป็นตัวอย่างที่แสดงถึงความยิ่งใหญ่ในความเรียบง่าย ด้วยการทำลายรูปแบบและลดสิ่งที่ไม่จำเป็น ศิลปินนำเสนอความสมดุลและความสมบูรณ์ของศิลปะผ่านภาพ Black Square (1915) ที่เป็นแผงสี่เหลี่ยมสีดำบนพื้นขาว ภาพนี้แสดงถึงความบริสุทธิ์และความลึกลับผ่านความเรียบง่ายของรูปทรงและสีสัน เป็นแรงบันดาลใจที่นำพาเราไปสู่ความรู้จักและคำนึงถึงมินิมอลลิสม์อีกครั้งในปัจจุบันนี้

แนวคิดในศิลปะไม่เคยหยุดต่อการเคลื่อนไหวและการพัฒนาที่ต่อเนื่อง จากกระแสเคลื่อนไหวทางศิลปะรัสเซียนคอนสตรัคติวิสม์ที่เน้นการใช้รูปทรงเรขาคณิตและวัสดุอุตสาหกรรม เข้าสู่ผลงานของประติมากรรมีชื่อเสียงอย่าง คอนสแตนติน บรังคูซี (Constantin Brâncuși) ที่สร้างประติมากรรม Endless Column (1935) ด้วยรูปทรงที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกถึงความมีทิศทางและแม่นยำของการใช้รูปทรงเรขาคณิตที่เป็นเอกลักษณ์

และไม่เพียงแค่กระแสนี้เท่านั้น คิดถึงศิลปินแอ็บสแตร็กต์เอ็กซ์เพรสชันนิสม์อย่าง แฟรงค์ สเตลลา (Frank Stella) ที่ปลุกปั่นแนวคิดในช่วงปลายยุค '50s ด้วย Black Paintings (1958-60) ที่กลับมากับความเรียบง่ายและความมีระเบียบ โดยเชื่อในสุนทรียะในงานศิลปะที่มีความงดงามอย่างบริสุทธิ์ ด้วยการใช้สีสันและรูปแบบที่ทันสมัย ศิลปะของเขาเป็นก้าวที่ท้าทายในการทำลายขนบความคิดเดิมๆ โดยการปฏิเสธความเชื่อที่ว่าศิลปินมีสิทธิพิเศษในการสร้างสรรค์ผลงาน และเน้นการสื่อสารกับผู้ชมผ่านการเลือกใช้สีและรูปแบบที่มีความเป็นมาตรฐาน

ด้วยการลบเลือนเส้นแบ่งระหว่างงานจิตรกรรมและประติมากรรม และปฏิเสธความเชื่อที่ว่าศิลปินมีสิทธิพิเศษในการสร้างสรรค์ผลงาน นี้เป็นการแสดงถึงความคิดที่เราไม่ควรยึดติดกับข้อจำกัดและคำสั่งสร้างศิลปะเพียงอย่างเดียว แต่ควรเปิดโอกาสให้ศิลปินและผู้ชมได้สร้างประสบการณ์ทางศิลปะที่มีความหลากหลายและเป็นเอกลักษณ์

‘มินิมอลลิสม์’ ไม่เพียงแค่เป็นกระแสทางศิลปะเท่านั้น แต่เป็นแนวคิดที่ได้ผลิตผลงานที่ท้าทายและเปลี่ยนแปลงวิธีการมองเห็นของผู้ชมอย่างมหัศจรรย์ ศิลปินชาวอเมริกัน Dan Flavin เป็นตัวอย่างที่นำความสดใสและความในทรงประสิทธิภาพของหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์มาสร้างผลงานที่ทั้งสวยงามและลึกซึ้ง การใช้แสงและสีในผลงานของเขาไม่เพียงแค่เป็นสิ่งตกแต่ง แต่ยังเป็นศัตรูที่สร้างความประทับใจและสร้างสรรค์พลังใหม่

อีกศิลปินหนึ่งที่น่าสนใจคือ Carl Andre ผู้ที่นำเสนอการสร้างสรรค์ผลงานที่ท้าทายกรอบคิดและคุณค่าทางสุนทรียะที่เคยมีอยู่ในโลกศิลปะ ผลงานประติมากรรมแผ่นโลหะของเขาไม่ได้ถูกวางไว้ในห้องน้ำหรือห้องแสง แต่ถูกนำออกจากสิ่งที่คาดหวังและวางลงบนพื้นหรือทางเดิน การทำนี้ทำให้ผู้ชมต้องพบกับผลงานอย่างใกล้ชิดและเข้าใจถึงความประทับใจที่ผลงานสร้างขึ้น วิถีการสร้างสรรค์ของ Andre เป็นการท้าทายการตั้งคำถามว่าศิลปินต้องการสร้างผลงานในพื้นที่ไหนและทำไม

ทั้ง Flavin และ Andre ไม่เพียงแค่สร้างสรรค์ผลงานที่สวยงาม แต่ยังเป็นนวัตกรในการสื่อสารผลงานศิลปะกับผู้ชม ผลงานของพวกเขาไม่เพียงแค่ตกแต่งสถานที่ แต่ยังกระตุ้นความรู้สึกและการตั้งคำถามในใจของผู้ชมถึงสิ่งที่ถูกนำเสนออยู่ตรงหน้าของตน ผลงานนี้ไม่ได้อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมหรือห้องแสงเท่านั้น แต่มีประสิทธิภาพที่จะแตะถึงความคิดและความรู้สึกของผู้ชมที่มองเห็นลงมาอย่างจริงจัง

Donald Judd, ศิลปินชาวอเมริกันที่มีผลงานที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง, นำเสนอผลงานที่เป็นศิลปะวัตถุที่ดูเหมือนธรรมดา ในงานเช่น "Untitled (1969)" เขาไม่ได้เพียงแค่แสดงออกทางศิลปะแบบเดิมๆ แต่เลือกที่จะแสดงผลงานโดยการแขวนกล่องสี่เหลี่ยมที่เทียบเท่ากันบนผนังในแนวดิ่ง ผลงานของเขามีความเย็นชา, ดาษดื่น, และสามัญ แต่กลับแสดงถึงความสำคัญและความทรงจำในทางสุนทรียะ

Judd ใช้คำว่า 'โครงสร้างขั้นพื้นฐาน' (Primary structures) เพื่อบรรยายผลงานประติมากรรมของเขา เป็นกล่องสี่เหลี่ยมที่ถูกแขวนบนผนัง, มีความเป็นสามมิติและดูเหมือนถูกผลิตจากโรงงาน เขาไม่เพียงเป็นศิลปินที่สร้างผลงานที่สวยงาม, แต่เป็นนักเขียนที่มีอิทธิพลมากในการรู้จักกับทฤษฏีและความคิดของมินิมอลลิสม์

ผลงานของ Judd ไม่เพียงแค่ตกแต่งสถานที่, แต่ยังสร้างกระตุ้นให้ผู้ชมต้องสงสัยและคิดถึงความสำคัญของศิลปะในทางสุนทรียะอย่างลึกซึ้ง

'Minimalism' นำเสนอในสายตาของสถาปัตยกรรมผ่าน 3 ที่น่าสนใจ

Apple Piazza Liberty: ตั้งอยู่บนถนน Corso Vittorio Emanuele, Apple Piazza Liberty เป็นสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นด้วยน้ำพุแก้วที่ทำให้ร้านน่าสนใจมากขึ้น การออกแบบร้านนี้นำเสนอความเรียบง่ายและความโปร่งใส, ประดับด้วยสีโทนอ่อนที่สร้างความเบาสบายในการชมสินค้า

Apple Garosugil: ตั้งอยู่ใจกลางย่านคังนัม ทางตอนใต้ของแม่น้ำฮาน, Apple Garosugil มี fasade ที่ประดับด้วยกระจกใสขนาดใหญ่ที่ดึงดูดความสนใจของผู้คน. ภายในร้าน, พื้นที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายและเปิดโล่ง, เพิ่มเติมด้วยต้นไม้ที่สร้างบรรยากาศเป็นธรรมชาติ

Agri Chapel: Agri Chapel ถูกออกแบบโดยสำนักงานสถาปัตยกรรม Yu Momoeda, โดยการนำโบสถ์ที่มีประวัติยาวนานมาทำให้ทันสมัย. ผลงานนี้เน้นที่การใช้วัสดุหลักเช่นเหล็กและกระจก, โดยมี fasade ที่เป็นกระจกให้มองเห็นทัศนียภาพโดยรอบ. ภายใน, แท่งไม้ที่เรียงรายอยู่ในโบสถ์เป็นต้นไม้มินิมอลลิสต์ที่สร้างความเปลี่ยนแปลงและเปิดให้ผู้ชมได้สัมผัสถึงศิลปะในทางสุนทรียะ