จุดเริ่มต้นของนักเดินทาง

ยานอวกาศโวเอเจอร์ทั้งสองลําได้รับการออกแบบในช่วงต้นทศวรรษ 1970 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกมันถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ประโยชน์จากกลุ่มดาวเคราะห์หายากในฝั่งสุริยะในระบบสุริยะ การจัดกลุ่มนี้เกิดขึ้นทุก ๆ 176 ปีทําให้ยานโวเอเจอร์ส่งจากดาวเคราะห์ดวงหนึ่งไปยังอีกดวงหนึ่งด้วยความช่วยเหลือของแรงโน้มถ่วง
ประการแรก ยานโวเอเจอร์เริ่มได้รับภาพดาวพฤหัสบดีในเดือนมกราคม พ.ศ. 2522 ยานโวเอเจอร์ 1 ได้เสร็จสิ้นการเผชิญหน้ากับดาวพฤหัสบดีในช่วงต้นเดือนเมษายนของปีเดียวกัน จากนั้นยานโวเอเจอร์ 2 ได้รับกระบองในปลายเดือนเมษายนและการเผชิญหน้ายังคงดําเนินต่อไปจนถึงเดือนสิงหาคม โดยรวมแล้ว ยานอวกาศทั้งสองลํานี้ถ่ายภาพดาวพฤหัสบดีและดวงจันทร์หลักห้าดวงมากกว่า 33,000 ภาพ
จากนั้น ยานโวเอเจอร์ก็ไปไกลกว่านั้น และเมื่อปล่อยออกมาก็ไม่มียานอวกาศลำใดสามารถไปถึงดาวเสาร์ได้ ซึ่งดาวเสาร์มีระยะห่างระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ถึง 10 เท่า จริงๆ การเดินทางไปดาวเสาร์ 4 ปี ถือเป็นการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ ยานโวเอเจอร์เดินทางถึงดาวเสาร์ในเดือนพฤศจิกายน 1980 และสิงหาคม 1981 ตามลำดับห่างกัน 9 เดือน จากนั้นยานโวเอเจอร์ 1 ก็เริ่มออกจากระบบสุริยะ,ยานโวเอเจอร์ 2 พบกับดาวยูเรนัสในเดือนมกราคม 1986 และดาวเนปจูนในเดือนสิงหาคม 1989

ยานอวกาศที่ไกลที่สุดยังคงเดินหน้าต่อไป

เอ็ดหินเป็นนักวิทยาศาสตร์โครงการในภารกิจโวเอเจอร์เขาบอก EarthSky ไม่กี่ปีที่ผ่านมา:
ยานอวกาศที่เราสร้างขึ้นมีความซ้ําซ้อนเพียงพอ ซึ่งก็คือระบบสํารอง เพื่อให้พวกมันสามารถทํางานต่อไปได้
ไปต่อ พวกเขาทำได้ ยานโวเอเจอร์แล่นมาทั้งหมด 46 ปีแล้ว

ในปี 2017 นักดาราศาสตร์ได้บรรยายถึงการใช้กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลสังเกตการณ์ตามเส้นทางของยานโวเอเจอร์ ประมาณ 40,000 ปีต่อมา หลังจากยานทั้งสองลําไม่ได้ทํางานเป็นเวลานาน ยานโวเอเจอร์ 1 จะผ่านภายในระยะ 1.6 ปีแสงจากดาว Gliese 445 กลุ่มดาวคาเมเนีย ในขณะเดียวกัน ยานโวเอเจอร์ 2 จะผ่าน 1.7 ปีแสง จากดาวโรส 248 ของแอนโดรเมดาในอีกประมาณ 40,000 ปี