เทอร์รี ดาวนส์ เป็นแชมป์มวยโลกรุ่นมิดเดิ้ลเวทในช่วงต้นทศวรรษ 1960 เจมส์ แมคนิโคลัส หลานชายของเขาเป็นนักเขียน นักแสดง และนักแสดงตลก ซึ่งความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการโฆษณาบิสกิต TUC “เขาทิ้งรองเท้าคู่ใหญ่ไว้เพื่อเติมเต็ม” แมคนิโคลัสบอกเรา “แม้แต่ตัวตลกด้วยซ้ำ” แต่แม็คนิโคลัส หนึ่งในสามของคณะสเก็ตช์ภาพ Beasts พยายามเติมเต็มพวกเขาด้วยการแสดงเกี่ยวกับชีวิตของปู่ของเขา และการดิ้นรนของเขาที่จะดำเนินชีวิตตามนั้น

มันเริ่มต้นอย่างหลวมๆ จากตัวละครของคุณปู่เทอร์รี่ ขณะที่แม็คนิโคลัสใช้สำเนียงลอนดอน และเล่าถึงช่วงแรกๆ ของอาชีพนักชกของเขา “ผมทำเรื่องนี้เหมือนเป็ด” – หยุดชั่วคราว – “ใครที่ชกมวยเก่งจริงๆ” เขากล่าว ซึ่งให้รสชาติของเสียงบรรยาย มันเป็นเรื่องที่เต็มไปด้วยความล้าสมัยและเรื่องตลกไร้สาระ แต่เป็นเรื่องจริงต่อจิตวิญญาณของหนุ่มชาวลอนดอนที่ดิ้นรนอย่างหนักเพื่อไปสู่ความสำเร็จด้านกีฬา

ข้อความเหล่านี้ผสมผสานกับอัตชีวประวัติของ McNicholas ซึ่งตัดกันระหว่างอาชีพนักศิลปะที่ถึงจุดจบของเขากับความรุ่งโรจน์ของคุณปู่บนสังเวียน มีกราฟแสดงความสำเร็จของพวกเขา และคำแนะนำของคนงี่เง่าเกี่ยวกับธรรมเนียมที่เข้มงวดของภาพยนตร์มวย จากนั้นก็มีเรื่องราวของฮันนีมูนล่าสุดของ McNicholas เขาไปดูวาฬ เมาเรือเมื่อกลับขึ้นบก และไม่หาย และทันใดนั้น เดิมพันของรายการก็เพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับการแย่งชิงรางวัลที่เข้าสู่รอบสุดท้าย

ในช่วงหลังนี้ การแสดงที่น่าดึงดูดแต่ดั้งเดิมกลายเป็นสิ่งที่พิเศษมาก เรื่องตลกที่น่ารักซ้ำแล้วซ้ำอีกและกลับด้านเกี่ยวกับคำว่า punchdrunk ลอยเชื่อมโยงระหว่างสภาพทางระบบประสาทของ McNicholas และอาชีพของ Downes บนผืนผ้าใบในขณะที่โฮสต์ของเราพบว่าตัวเองกำลังต่อสู้เพื่อชีวิตของเขา

ในการแสดงที่มีโครงสร้างดีกว่าปราสาทเอดินบะระ McNicholas ดึงเอาภาพยนตร์การชกมวยที่เขาอธิบายไว้ก่อนหน้านี้มานำเสนอบทสรุปที่ลอยเหมือนผีเสื้อและต่อยเหมือนผึ้ง ดาวเนสเดินทางไปอเมริกาเพื่อปกป้องมงกุฎของเขา McNicholas อยู่บนเชือก ก่อนที่คำพูดที่ไม่เป็นทางการแต่ลึกซึ้งจากคุณยายจะเสนอการไถ่ถอนวงล้อสุดท้าย มันเป็นสิ่งที่อยู่ในใจ ฉันถูกล่อลวงให้วิ่งบนเวทีและชูกำปั้นที่สวมถุงมือของแมคนิโคลัสให้สูงขึ้น การแสดงของเขาน่าพิศวง